Portakal!

İlgili sahnenin tamamını bulamadım ama bu video da demek istediğimi anlatıyor sanırım. İnce düşünceli âşık Sefer’in elinde papatyasıyla yağmurun altında kalakalışına üzülsek de Zülfikâr ve Gökalp’le birlikte haline gülmekten kendimizi alamıyoruz. Komedi zamanlaması denen şeyin çok hoş bir örneği var bence o kısa sahnede.