Muazzez’in sahiciliği yakın geldi bana. Abartılı, takıntılı, dümdüz konuşan ama çok sahici yazılmış bir karakter… En çok bu yönü yakın geldi.

Benim mutfakla aram vaktim varsa hep iyidir. Aceleye getirilmiş, özensiz yemekten hoşlanmam ama yaptığım iş gereği de hayat hep buradan sınar beni. ^^ Elimin lezzeti iyidir. Ama bilirim ki benden iyisi hep vardır. Bizim yemek kültürümüz öyle bir derya ki haddimi aşmaya ar ederim.  

Evet, aile olabilmek tam da böyle bir şey benim için. Yaptığın her şeyi onları da düşünerek yapmak. Hep ellerin birbirinin omuzunda olduğu bir yapı. Çekirdek aileden bahsediyorum tabi. 

 

Teknolojinin bağları güçlendireceğine inanmıyorum ben. Bağın güçlenmesi birbirinin gözünün içine bakmakla, sesini soluğunu hissetmekle, dokunmakla olur diye düşünüyorum. Bağı güçlendirmez belki ama, görüntülü konuşma bahsi, uzağı yakın ediyor orası kesin. Ben kendi hesabıma henüz karşı tarafın talebi değilse, kimseyi görüntülü aramıyorum. Teklifsiz ve pat diye aranmaktan da hiç hoşlanmıyorum. Çat kapı eve gitmek gibi geliyor bana hala…

  

Sosyal medya gerçeklik algısını çok bozdu. Zaten bizim gibi toplumlar hayatlarını hep başkalarının gördüğü yerden yaşardı, bu alanı daha da törpüledi gibi geliyor. Dolayısıyla ben sosyal medyada da çok aktif biri değilim ve öyle de kalmak istiyorum. Gerçekle bağımın sağlam kalması niyetindeyim. ^^  

Ben başlarda teknik olarak zorlandım tabi ama, kolay alıştığımı düşünüyorum. Duyguyu doğru aktarma niyetiniz varsa, alan büyüklüğü ya da küçüklüğünün bir önemi yok sanırım.  

Bunu bilmiyorum, göreceğiz. Ama farklı bir format olduğu için ilginç geleceğini düşünüyorum.  

Aslında galiba mesafeden samimiyet yaratmak yerine, kurulmuş, imar edilmiş bir samimiyeti korumaya, sürdürmeye katkıda bulunuyor demek daha doğru olabilir. Özetle dizimiz hayatımızın orta yerine yerleşmiş teknolojinin hem olumlu, hem de olumsuz yönlerini çok altını çizmeden anlatıyor. Biraz ayna tutuyor galiba hepimize.