Benim de kendi adıma kafamı boşalttığım, kendi ritmimi bulduğum yer; sanırım rüzgar gibi bisiklete binmek. Yaklaşık 10 yıl oldu ya da biraz geçti... Ben de İstanbul’da hem ulaşım hem de spor amaçlı bisiklete biniyorum. Bu gerçekten en rahatladığım alan. İstanbul gibi trafiğin çok da medeni olmadığı bir yerde çok kolay olmasa da her türlü iyi geliyor; hem fiziksel hem de psikolojik olarak. Bunun dışında tabii ki yürüyüşler, fiziksel aktiviteler ve kendimle geçirebildiğim vakitler... Kahvemi koyup kitabımı okuduğum saatler en rahatladığım anlar diyebilirim.

Sanırım biri olmadan diğeri tam anlamıyla olmuyor. Fiziksel olarak yan yana olsak bile duygusal olarak kendimizi yalnız hissettiğimiz ilişkiler yaşayabiliyoruz. Aynı şekilde duygusal olarak çok güçlü bir bağ kurduğunuz hâlde fiziksel olarak uzak olmak da başka bir gerilim yaratıyor. O yüzden bana göre en sağlıklı ilişki, hem duygusal hem de fiziksel yakınlığın bir arada olduğu ilişki. Birinin eksikliği mutlaka bir yerde hissediliyor.

Rüzgar’ın Melo ile olan ilişkisinde bir kere o yarım kalmışlık var. Çok iyi anlaştığını düşündüğümüz bir çiftin, diledikleri gibi duvarlarını indirerek ve tadına vararak bunu yaşayamamış olmaları zaten en çok tutunulan yermiş gibi geliyor bana. Yani arada mesafe olmasına rağmen Rüzgar’ın Melo’da ya da Melo’nun Rüzgar’da en çok ısrar ettiği konu, galiba birbirlerindeki o cevheri görmüş olmaları. Kendi adıma en azından öyle olduğunu düşünüyorum.

Bazı ilişkilerin aslında bitmediğini değil ama yaşandıkları dönem, içinde bulunulan koşullar ve insanların o anki psikolojileri nedeniyle tam anlamıyla yaşanamadan sona erebildiğini düşünüyorum. Belki bunu biraz romantize ediyoruz ama bence bunun gerçek bir tarafı da var. İki insan ancak gerçekten sakin olduklarında, geçmişe ya da geleceğe değil de bulundukları ana odaklanabildiklerinde ilişkilerinin tadını çıkarabiliyor. O yüzden bu sadece dizilerde karşımıza çıkan bir durum değil; hayatta da zaman zaman buna tanık olabiliyoruz. Bazı hikâyeler yanlış zamanda yaşandığı için yarım kalabiliyor.

Kesinlikle! Sosyal medya başka bir performans alanına dönüştü. Kendi adıma, fotoğraf albümü gibi kullandığımı hatırladığım ilk dönemden sonra, 'Nasıl gözüktüğümü' tekrardan düşündüğüm bir yer haline geldi. Sanırım birçok insan için de böyle. O yüzden baktığımızda mutlu, genel olarak şık ve paketi üzerine düşünülmüş bir yere dönüşmüş gibi geliyor bana. Bu yüzden de bir yandan çok yorucu. Sanki günlük hayatımız ve ilişkilerimizdeki performanslar yetmiyormuş gibi bir de orada nasıl gözüktüğümüzü düşünüyoruz. O yüzden evet, görücüye çıkmış gibi hissettiriyor sanırım.

⁠Baş Başa, alıştığımız dizi formatlarından farklı olarak görüntülü konuşmalar ve ekranlar üzerinden ilerliyor. Oyuncu olarak bu kadar sınırlı bir alanda, duyguyu ve komediyi taşımak nasıl bir deneyimdi? Duyguyu aktarmak sizi zorladı mı yoksa daha minimal ve gerçekçi bir yere çekti mi?

Evet, her zaman deneyimlediğimiz bir şey değil. Kendi adıma ilk defa böyle bir çekim tekniğiyle çalıştım. Kendi adıma partnerimle çalışmanın eğlenceli oluşu ve kayda girmeden önce aldığımız provalar olmasa daha fazla zorlanırdım diye düşünüyorum. Selin’le çalışıyor olma hali bana orada çok yardımcı oldu. Ama onun dışında, gerçekten gözüne bakamadığın bir partnerle oynamak biraz alışılmışın dışında. O yüzden izledikten sonra hem ben hem de siz karar vereceksiniz diye düşünüyorum.

 

Ekranlar üzerinden iletişim kurmak hikayenin ana dili. Her izleyicinin bugün tam olarak hayatında olan bir şey; görüntülü konuşma, sesli mesaj vs. O yüzden herkes için çok tanıdık bir şey olacak diye düşünüyorum. Normalden daha mı yakın bir yer bulur bilemem ama kurulan hikaye, oyuncuların performansı ve gördüğüm kadarıyla oradaki sıcak aile ortamı... En azından onun, dizinin seyircide daha fazla yer bulmasına sebep olacağını düşünüyorum.

 

Bence ekrandan ziyade, bir önceki soruda söylediğim gibi, esas orada kurulan dünya, insanların birbirleriyle olan ilişkisi ve samimiyeti işin alametifarikası olacak.