Kiralık Aşk: Şimdi gökyüzünden düşüyorum
Öyle arada bir bakma içim gidiyor
Istırap çekmekte dünya markası olan dişi kişilerin başında gelen Frida Kahlo, 62 seneden uzun bir zaman evvel ıstırabı henüz son bulmadan hezeyanla yakardığı “Acılarımı boğmaya çalıştım; ama pislikler yüzmeyi öğrendiler ve şimdi ben, bu hoş ve iyi his tarafından alt edildim.” -bana sorarsanız- yakarışı, bir anda gözümün önünde Defne’nin silüetine büründü. Hani hep diyorum ya, ortada bir mutluluk varsa ve Defne buna dahilse mümkün değil 24 saat süremez o diye, alın buyurun işte, gene 24 saatin sonuna gelmiş bulunduk sevgili Kiralık Aşk izleyicisi.

Şimdiye kadar acılarını değil de daha çok korkularını boğmaya çalışan Defne, Ömer’i kaybetme korkusu ile bütün benliğine su yutturdu adeta. Yüzeye çıkmaya çalıştıkça, her seferinde daha da çok dibe çekildi. Kendi ayağına bile isteye bağladığı kılık değiştirmekten bir hal olmuş iki yüz bin lirası, başkaları tarafından her yanına asılmış “çek” prangaları, bir yandan içinde ağırlığını koruyup nefes almasını engelleyen korkusu… Anlatırken benim içim düğüm düğüm oluyor, Defne ne yapsın?

Ne mi yapsın?

Ömer’e her şeyi bütün çıplaklığı ile anlatsın artık mesela. Sinan’a gidip sorgusuz sualsiz birden dökülüverdiği gibi aynı, Ömer’in karşısına geçip kurtulsun bütün zincirlerinden. Kaçmasın artık, kaçacak yeri yok çünkü. Bunu bir yerlere kapanıp düşünmeye de gerek yok öyle. Anlatmaya başladığı ilk andan itibaren Ömer hiçbirinin yalan olmadığını bilecek. Defne'si yalan söylemekte pek başarılı değil çünkü. Belki inanmamayı tercih edecek ama kalbi, aklı, gururu her yanı "köpek" gibi bilecek.

Birkaç zaman önceki yorumlarımdan birinde demiştim “Bu sırdan kurtulmak diş çektirmek gibi” diye, işte aynen öyle, çektir gitsin Defne! Acırsa bir kez acır, kanar hem de çok kanar ama elbet bir gün, bir zaman kabuk bağlar. Bakarsın yirmilik diştir de yerine yenisi gelmez. Malum sende dertler derya; biri gidiyor, biri geliyor…

Defne: Alo müşteri hizmetleri mi? Bu rol büyük gelmişti bana ama küçüğü ne zaman gelir acaba, yolda mı?

Aslında ne diyeyim, nereden başlayayım da nereye bağlayayım inanın hiç bilmiyorum. Kendimi, andacıma samimi olmadığım kişi tarafından zoraki yazılmış samimiyetsiz bir “Kalbin kadar temiz bu sayfayı bana ayırdığın için teşekkür ederim” girizgahı gibi hissediyorum. Bütün iyi hislerimin suyu çekildi sanki. İçimde bir şeyler kaynıyor ama tarif edemiyorum hiç.

Hani böyle çok istediğiniz, beklediğiniz bir şey olur da ona giden yolda ne işiniz varsa alelacele yaparsınız ama hedefe ulaşma telaşı ve heyecanından ne yaptığınız bir şeye benzer, ne de beklediğiniz şey beklediğiniz gibi kalır ya, bölümü izlerken hissettiğim tek şey buydu. Belki biraz da kızgınlık vardı ama, ona hiç değinmeyeceğim bu yorumumda. Zira Fikret’i alıp bir o duvara, bir bu duvara çarpmaktan ben yoruldum ama bu hamfendi ne hikmetse başkasına deliler gibi aşık olduğunu bildiği Ömer’in içine düşmekten, efendime söyleyeyim buğulu buğulu göz süzmekten yorulmadı. Simurg’unu da alıp gideceği günü sabırsızlıkla bekliyorum sadece. Söylemeden de geçemeyeceğim ama, bahar rüzgarın çok yanlış yönlere esmeye devam ediyor Fikret, aman diyeyim dikkat. Zira içeride Nihan Topal gibi bir müttefikim var artık…


Yazı devam ediyor...


BUNLARI DA SEVERSİN

BİZE YAZIN!
Ad
Soyad
e-mail
Mesajınız
GÖNDER