“Burada yatınca iyileşiyorum hemen…” Hülya’nın Kerim’in omzuna yaslanışları ne güzeldi. Sevdiğinin omzuna yaslanıp da dertlerini bir an olsun unutmak ona ne iyi geliyordu. Yatak odalarında, tek bir yatağın üzerinde yaşamak için neleri vermezlerdi… Dışarıda birçok dertle uğraşırken o odada huzuru içlerine çekiyorlardı.

Artık iki kişi değillerdi o yatakta. Bir de Düğme vardı onların mutluluğuna eşlik eden. Hüzünlerini kendi hüznü bilen. Ve Hülya ile Kerim birbirlerine bağlandıkça kırgınlıklar da daha can yakıcı oluyordu.

Eski şehvetleri yoktu belki ama daha önemli bir şey vardı aralarında. Huzur… Ve bir kere daha anne-baba olmanın heyecanı…