Diye satırları devam eden biçok kişinin bildiği, sözleri  Turgut Uyar'a ait olan şiirdir. Ben bununla başladım ve sanıyorsunuz ki Joko böylesine şairane oyun. Sanıyorsunuz ki Joko şair ve Joko'nun doğum gününü böyle eğlencelerle kutluyorlar. Dıztttt yanlış cevap. Çünkü Joko'nun Doğum Günü kara mizahın harmanlandığı, her döneme ait bi' oyun. Joko hep vardı, bugün hala var ve insanoğlu olduğu sürece devam edecek bi' oyun.

Joko bir atık su deposunda işçi. Annesi, hasta babası ve kardeşiyle beraber yaşıyor. Vee bir gün başkalarını sırtında taşımayı kabul ediyor. İşte her ne oluyorsa hayatında tam da burada oluyor. "Ne gerek var?" Mı dediniz??? Etrafınızda hiç böyle birisi yok mu?? Sırtında insanları taşıyan???

"Bıraksaydı mı?" Dediniz??? Öylesine sistem içerisine girip fabrikasında aldığı paradan çok daha fazlasını kazanan kişi yok mu etrafınızda?? Peki neler yaptı??

"Onun iyiliğini düşünenlere söyleseydi mi?" Diyorsunuz??? Etrafınızda gerçekten sevdiğiniz kişilere akıl vermeye çalışırken kaçı sizin niyetinizin iyi olduğunu hissetti?? Bakın gerçekten diyorum çünkü insanoğlu öyle bi' canlı ki bazen siz sevdiğinizi düşünürken karşı tarafı o aslında sizi içten içten kıskanıyor olabilir. Şaka gibi gelen durumun hiç de şaka olmadığını yaşadıklarınız "tecrübe" adı altında size öğretiyor. Bazen seni kıskanıyorum ve senden doğruları duymak istemiyorum, denmez ^^

Nasıl yaaa oyun yorumu mu içimdekileri de döküyorum. Demiyorsunuz değil mi?? :)) İnanın oyun tam da böyle bir noktada.. Ve oyunun yazarı Roland Topor öylesine nokta atışlı repliklerle yazmış ki oyunu ve şairliği ve ressamlığı ve Fransız olmasının tüm birikimlerini kullandığını hissettim.

Veeeee neden sanmadığımız Göğe Bakalım kısmında?? Oyunda geçen bi' replik her şeyi açıklıyor bize..

Oyunun yönetmeni Muhammet Uzuner, metni çok makul süreye yaymış. Tek perde, 60 dk, enfes sahneler. Veee oyuncuların hepsinden en faydalı nasıl yararlanılabilinirse öyle faydalanmış. Sahne hem sokak hem depo hem yol hem insan hem ev hem eşya hem aklınıza gelen her şey oluvermiş. Ufak nüanslarla hepsiyle bağ kurmanın hoş yoluna gidilmiş.

Nihan Şen'in elinden çıkan kostümler yerli yerinde olurken oyunun fiziksel yoğunluğuna koreografilerini yapan Hicran Akın sağlam yön vermiş. Ve tam ekip işi olan bi' oyun izledim ben sahnede. Tüm oyuncuların enerjileri, fiziksel performansları gayet iyiydi. Yalnız izninizle Ali Güvendi'yi bi' tık fazla beğendiğimi söylemeden geçemeyeceğim. ^.^

Sistem eleştirisini incelerle yakalayıp tatlı-sert ve olması gereken dozda mizahı da içine ekleyerek harmanlayan CAS ekibini tebrik ediyorum. Oyunu hele ki daha önceden izlemediyseniz mutlaka yakalayın. İzleyenlere de (evet, ben de o taraftayım)  CAS versiyonuna mutlaka bakın diyorum... Hem unutmayın; tiyatro iyidir, iyileştirir.

Sevgiler...

* Turgut Uyar - Göğe Bakma Durağı