Sonra bir anda her şey çok güzel olmuştu. Yıllardır onu sevsin diye beklediği Kerim, Hülya’yı çok seviyordu. Birlikteyken her şey daha güzeldi. Üç kişilik mutlu bir aile olmuşlardı. Mehmet, onu -anne- biliyor, kokusunu içine çekerek uyumayı seviyor, Hülya’yı görünce yüzünde güller açıyordu. Hülya, seviyor, seviliyordu. Nihayet bir resmin içine girmişti, kimseler bozmasın istiyordu.