Emanet: Bu bir dev masalı

Emanet: Bu bir dev masalı
Bir insanı sevmekle başlar her şey
Bir varmış, bir yokmuş. Zaman zaman içinde, kalbur saman içinde. Deve tellal iken, horoz imam iken, manda berber iken, annem kaşıkta, babam beşikte iken... İşte böyle başlar masallar, sonra bir dev bir prenses ve fazlaca kötüler vardır. Masal ya kötülerle savaşmak asla bitmez, kötüler bitmez. Cadısı, büyücüsü, dikenli teli, iğneli yolu, zorlu virajı...

Neyi merak ederiz en çok biliyor musunuz? Sonunu! Masalın başını severek dinlerken sonunu duymak isteriz ama mutlu sonu severiz, mutsuz sonlara kilit vururuz aklımızda... Peki mutsuz mudur sonlar biz mi yenemeyiz kötüleri? Ya da mutlu mudur gerçekte tüm sonlar? Biz mi mutsuzluğa sürükleriz her şeyi?

İşte böyle başladı aslında hikayemiz. Yaman Kırımlı masalın içindeki dev oldu. Sadece Yusuf'un masalı değildi dinlediğimiz hepimizin masalıydı. Dev güçlüydü ama yalnızdı. Sertti ama kalbinin içi yumuşacıktı. Bakışı yeterdi her yeri ve her şeyi yakıp yıkmaya. Kocaman bir devdi kalbi gibi. Kalıbına sığmıyordu, ailesi her şeyiydi. Anıları acılarıyla karışmıştı, aklı karışık, kalbi korumacıydı. Yalnızlığı bildiğinde minik devdi, büyüdükçe büyüttü karanlığı içinde. Siyahı tercih etmesi belki de bundandı, renge kapısını açmıyor açarsa içini açmış olmaktan korkuyordu.


Kalbini bırakanlar burada toplanıyoooooo 

Ta kiiiiiii o zamana kadar... Dev sevdi kocaman gözleri olan minik hanımı. İçinde güller açtıran, dikenli yolları aştıran; siyahı beyaz, geceyi gündüz, evi yuva yapan kocaman gözlü hanımı. İşte o zaman anladı sevmeyi, gördü kıskanmayı, kavradı aşkı. Sadece kocaman gözlü kızı değil herkese başka bakmayı öğrendi. Dinlemeyi, söylemeyi, dokunmayı fark etti.

Masal bu ya kötüler hiç durmadı, durmuyor. Biri geliyor diğeri gidiyor. Sağdakini kovuyorsun soldaki çıkıyor. Ötekini durduruyorsun bir başkası geliyor. Ama şimdi dev eskisinden güçlü eskisinden sağlam. Her şey bir kenara dev artık yalnız değil iki kişilik bir çift. Tencere kapak, simit ayran, su ile bardak adeta.


 Birbirlerine aşkla sımsıkı sarılarak uyusunlar...

Yaman sevgiyle ne güzel dönüştü, evrildi. Dönüşümün en güzel örneklerinden oldu. Açtı içini, anlattı geçmişini. Dinledi Seher'i, sardı kollarına, kokladı saçlarını. Bi' tek kaldı sevgisini Seher'in kocaman kocaman gözlerinin içine baka baka anlatmasına. Tamam, anlattı da kız uyumuştu çift kişilik yatakta bir başına... ^^

Masalın güzel günlerini yaşarken doya doya görelim çiftin gerçekten çift olduğunu. İçimize çekelim ikisinin kokusunu, dokusunu. Keyif ala ala izleyelim devle kocaman gözlü kızın masalını. Sonra çekelim acısını, cefasını. Sefa sürmek varsın kısa kısa olsun bu dikenli uzun yolculukta. Yeter ki güneş doğsun üstlerine bir sonraki yağmura kadar. Bekleriz yine gökkuşağını, bekleriz yine yazı.

Yine dönelim o eskisi gibi uzun olmayan bakışlara, çevirelim kamerayı diğer karakterlere. Kapatalım olmayan dosyayı usulca, açalım yeni maceraların sağlam yollarını. İnanıyorum bu yolun olacağına, inanıyorum o grafiğin artacağına. Bu bir dev masalı ve inanıyorum  ben masallara; güveniyorum devin kocaman gözlü kıza her zaman inanacağına... Sonu mutlu biten güzel masallara... 

Sevgiler...



BİZE YAZIN!
Ad
Soyad
e-mail
Mesajınız
GÖNDER