Güzel olmak zorundayız...

Güzel olmak zorundayız...

Bu sayfanın başına oturalı tam iki saat olmuş. İnsan edecek tek kelime bulamayınca, pekmeze bulanmış gibi kıvranıyor. Ama anlatmak istiyor, acısını atmak istiyor. Öyleyse anlatacağım. Ne mi yaptım iki saatte?

Beyaz sayfa, beyaz perdenin yerine geçmiş. Farkında değilim. Çocukluğumun kıyısında köşesinde biriken o güzel sahneler, bir bir karşıma dikilmiş. Tarık Abi; bir ''Burdayım hocam'' diye sıcacık gülümsüyor, bir ta ciğerinin köşesinden ''Zehra!'' diye haykırıyor. Kahraman'ı için vitrini kırıp televizyona uzanışına bak sen! Hafize Ana'nın demli çayından bir yudum alıyor. Sonra otobüsün tepesinden sarkıp yanağımıza çapkın bir öpücük konduruyor.

Tarık Akan; çok canlar yakan güzel gözlerinin ve şöhretin kuralları belli bahçesinin esiri olmak istemedi. Sisteme karşı çıktı, döngüye karşı çıktı, kendine karşı çıktı. Maden oldu, Sürü oldu, Yol oldu, toplumun gözleri oldu. Dar zamanların ve garantici hislerin insanları, onu anlayamadı. Kafeste doğan kuşlar, uçmayı hastalık sandı. Tarık Akan, ''Orda bir köy var uzakta.'' dedi. Bakmaya korkuyordunuz...


Anılar hiç ölür mü?

İki gün önce geçmişin koridorlarında dolanırken Gül Sunal'ın bir anısına rastladım. Stockholm'de bir adam, Kemal Sunal'ın kızı Ezo Sunal'a ''Beni babanız büyüttü'' diyor. Şaşırıyorlar hâliyle, anlamıyorlar. Adam diyor ki:

''Babamı kaybettik. Annem ve ablam çalışmak zorundaydı. İki Kemal Sunal filmini arka arkaya koyup giderlerdi. Bilirlerdi ki, ben onları izlemeden oradan kalkmam.''

Hepimize baktınız be abiler...

Bizi Adile Teyze'nin masallarıyla uyuttular. Şaban'ın şen kahkahalarıyla avuttular. Sütümüzü içmeyince ''Bak boyun uzamaz, sonra Tarık Akan'la evlenemezsin'' diye kandırdılar. Okuldan koşup, çantayı kenara atıp o güzel insanlarla buluşmak ne güzeldi. Sözleri, sofraları, hüzünleri ne güzeldi. İşte o kadar güzel olmak zorundayız.

Uzattı sakallarını, gizledi temiz yüzünü ve hayatın da sinemanın da gerçeklerine daldı. Tarık Akan; güzel baktı, temiz yaşadı, dik durdu ve öyle de çekip gitti. İnsanın çirkinine kaldık.

Ama bizi o güzel insanlar büyüttü. Biz güzel olmak zorundayız.

Aç kapıyı Veysel Efendi, çocukluğum gidiyor...

BUNLARI DA SEVERSİN

DİZİ-YORUM : SEZON 2 , Bölüm 47
DİZİ-YORUM : SEZON 1 , Bölüm 19
DİZİ-YORUM : SEZON 2 , Bölüm 33
DİZİ-YORUM : SEZON 6 , Bölüm 10
DİZİ-YORUM : SEZON 1 , Bölüm 15
BİZE YAZIN!
Ad
Soyad
e-mail
Mesajınız
GÖNDER