Muhteşem Yüzyıl Kösem: Bazen akar zaman, yeni hikayeler gelir...
Milat!

Ses. Zifir! Düzensizlikle kurulu bir düzende Mustafa’yı yiyen, yedikçe sindiren ve sindirdikçe kusan bir sistem üzerine kurulmuş bağnaz parçalar ve bu parçaların çıkartısında akan zamanın, miladın, küçüklükten büyüklüğe ilmiklenen yaşların birer birer yükselen basamakları…  Ah o basamaklar ki her biri gerisinde bir felaket, acı ve hüsrana çarpılmış ılık bir gri cereyan bırakır. O basamaklar ki tutup devirdiği kurbanını parçalamakta, yok etmekte ve öğütmekte üstüne yoktur.

Zaman, sıradan insanlar için sadece yaşlandıran, öğreten ve tecrübe ettiren tik taklar bütünüyken dört duvar ardında mahpus yaşayan bir masumun aklını çalmakta üstüne yoktur. Zamanın, kafes ardındakiler için bir öğütücü olduğu gibi, açgözlü bir canavar olduğunu söylemiş miydim? Öyle ki en sevdiği yemek akıldır. Görünmez parmaklıklar ardında tıkılıp kalanların aklına geçen her dakikada, doğup batan güneşin ardında bıraktığı her leblebi yanığına hakim olmaya çalışır.

Önce olmak istediğin kişiye bürünür: bir savaşçı, bir alim ya da usta bir zanaatkar. Sonra aklını kemirir; güvendiğin, sevdiklerinin yahut sevildiklerinin yerine koca bir delik açar. Öyle bir zaman gelir ki, hapsolmuş, zamana mahkum kişiler çok kısa bir süre sonra zaman canavarının, yani kendi akıllarında yarattıkları arkadaşlarının sadece akıllarını değil; sevdiği ve değer verdiği herkesi kendine düşman bellettiğinin farkına bile varmazlar…

En nihayetinde, ardı ardına gelen baharların, çiçek böceklerin, kışların ve yazların peşi sıra süzülüp birkaç saniyede geçiştirilen anlamsız görsellerle birlikte teşrif eden zaman atlamalarından ziyade; Muhteşem Yüzyıl Kösem’in en özgün hikayesine sahip Şehzade Mustafa’nın beklediğimiz sanrılarının ve delirme belirtilerinin, iç sesinin de bedene bürünmüş bir şekilde onu korkutuşuyla zamana adeta hakim olan bir sahnesiyle aktı gitti yıllar.

Belki de bazı kurum ve kuruluşların tokmağının sert vurgusu olmasaydı Ahmet Varlı’nın gözlerinde “ben deliyim” diye bağırdığı o dehşet bakışların sahibini, Mustafa’nın “zihin arkadaşını”, namı diğer Pinhan Ağa’yı daha evvelinden görecek, küçük Mustafa’nın kapalı kapılar ardında, aklında bir sesin de eşlik ettiği tecennün serüveni çok daha erkenden başlayacaktı.

Hazır mıyız? Zira daha önce hiç alışık olmadığımız bir serüvene şahit olacağız. Muhteşem Yüzyıl tarihinin en uzun zaman atlaması geçtiğimiz bölümün son sahnesinde, tüyler ürpertici, çarpıcı bir sahneyle gerçekleşti. Belki de on koca senenin peşi sıra geçtiği ve akan zamanın hikayeyi sil baştan hallaç pamuğu misali sallayacağı bir devrimi yaşadık.


Yazı devam ediyor...

BUNLARI DA SEVERSİN

BİZE YAZIN!
Ad
Soyad
e-mail
Mesajınız
GÖNDER