Bu tilki hep mi döner kürkçü dükkanına?
Bu bölüm en çok içimi acıtan Seher’in pavyona dönmesi oldu. Büyük umutlarla çıkmıştı oradan, büyük sözler söylemişti. Kızına bakacak, ne iş olsa çalışacaktı. Demek ki büyük konuşmuş. Bu laf biraz acımasız geliyor olabilir. Yetimhaneden aldığı yarım maaşla, gece çalıştığı temizlik işiyle Meral’i özel okulda okutamaz. Kabul ediyorum. Ama bir sorsun bakalım Meral’e, Meral annesini mi yoksa özel okulda okumayı mı istermiş? Kader’in dediği gibi Meral’in de tüm çocukların da istedikleri bir ev ve anne. Seher bana kalırsa kolaya kaçtı. Meral’in yerinde olsam annemi her şeye tercih ederdim, Meral’in de yapacağı gibi. Seher ise bunları umursamayıp, kızını bahane edip geri döndü oraya. Elbette bu Seher içinde hiç kolay değil. Necmi’ye söylediklerinden bu zaten anlaşılıyor. Keşke Meral’e anlatsaydı da birlikte karar verselerdi ne yapacaklarına.


Bu kadar çok ağlayacağım söylenmemişti ama!

Gökçe Yanardağ çok iyi tanıdığım bir oyuncu değil. Sıla dizisinden hatırlıyorum kendisini. Sesini çok beğendim. Biraz bakındım ama ses eğitimi alıp almadığını öğrenemedim. Bilen varsa söyleyebilir mi bana? Ses demişken pavyondaki sahne bana Çemberimde Gül Oyayı hatırlattı. Canan Cansev adında bir karakter vardı. Pavyonda şarkı söyleyen, asıl adı Emine Ulutaş olan biriydi. Nejat adında biriyle evlenmiş, pavyondan ayrılmıştı. Kocası öldükten sonra pavyona döndüğü bir bölüm vardı. Sarı peruğunu takıp, kırmızı ojelerini sürüp, kırmızı bir elbise ile konağın merdivenlerinden indiği sahne…  Seher pavyonda kırmızı ojeleriyle mikrofonu tutup, şarkı söylemeye başladığında bu sahne ve pavyon kısımları geldi aklıma. İkisi de büyük umutlarla çıkıp yenik dönmüşlerdi oraya. Sevdiğim eski dizilere çok atıf yapıyorum sanırım. Sevmeyenler olabilir kusura bakmayın. İzlerken iki sahne gözümün önündeydi. Değinmesem olmazdı. İkisinde de aynı renklerin tercih edilmesi pavyon teması filan mı acaba?


Resmen ayaklı tıbbi mucize!

Geçen hafta yaptığım ankette (son baktığımda) çoğunluk hapishane adaletine inanıldığı yönündeydi. Ben bu konuda fikrimi belirttim. Herkesin düşüncesine saygı duyuyorum ama Kemal hapishaneden çıkmalıydı. İşlediği bir suç için girecekse hapsin bir anlamı olacak. Böyle girdiğinde sadece kin tutmuş oldu. Şişleneceğini fragmandan anlamıştık zaten. Ölmeyeceğini de tahmin etmiştim açıkçası. Malum Polat Alemdar bir, Kemal iki… Kimler kimler uğraştı da öldüremedi ikisini de (!) Yalnız şimdiden söyleyeyim, Kemal’i on sene çekemem. Başına gelenlerden Eylül'ü sorumlu tutuyor bir de beyimiz. Bu Mesude Eylül'ü günah keçisi niyetine mi doğurmuş anlamadım ki. Eylül tacizi anlattı diye şişlenmesine sebep olmuş. Be adam ona bakarsan kızı taciz etmiş olmasan bu işler buraya kadar hiç gelmemiş olacaktı. Ben bu durumu Adem ile Havva’ya kadar götürürdüm ya neyse!


Dikkat: Resme 10 dakikadan fazla bakmayınız. "Kemal'im yapmaz" demeye başlayabilirsiniz!

Mesude'nin Eylül'ü eski mahallesine niye götürdüğü belliydi. Kızının gözünde kendini aklamak istiyor. Daha doğrusu Eylül'ü suçlamaya kendini öyle bir programlamış ki Eylül’ün haklı olduğunu fark etmemek için sürekli kendini haklı çıkarmaya çalışıyor. Kocasından şiddet görmüş, uzun yıllar çocukları için o adama katlanmış sonra da kendisine birazcık ilgi gösteren bir adama gönlünü kaptırmış. Bunların hepsine eyvallah… Ama çocukları için yıllarca dayakçı bir kocaya katlanan bir kadın nasıl olur da o çocuklardan biri istismara uğrarken aşkı için bunu görmezden gelir? Bu aşk ile açıklanabilir mi? Aşk, aşk, aşk… Suyunu çıkardılar bu aşk denilen şeyin! Her şey aşk mı ya? Annelik, merhamet gibi duygulara ne oldu? Ne zaman gömdük onları aşk denilen bataklığın dibine? Aşk gibi güzel bir şeyi bile maske olarak kullanmak, kötülüğün üstünü örtmek için kullanmak niye?

Eylül’ün doğum günü kutlanacağı için sevinmiştim. Malum neşeli zamanlar epey az oluyor. Olanların da sonu facia oluyor ki bu da öyle oldu. Mesude partiyi bastı ve Zeyno Serkan'a abayı yaktı galiba. Başa dönersek kızlar doğum gününü unutmuş gibi davrandılar. Yakın zaman da doğum günümdü. Arkadaşlarım bana da sürpriz yaptılar. Ama ben anlamıştım. Daha doğru ifade etmek gerekirse o gün doğum günüm olduğu için her şeyi ona yormaya başlamıştım. Eylül bunu hiç yapmadı. Direk unuttuklarına inandı. Öz güven ile alakalı galiba. Eylül annesi bile ona inanmadığı için insanların sevgisinden şüphe duyuyor. En ufak bir şeyde “Ben iyi bir insan değilim galiba.” demesi ve bu yüzden doğum gününü kutlamadıklarını düşünmesi öz güveninin yerle bir olduğunu gösteriyor bence. Mesude şimdi farkında değil ama Eylül’ün hayatını orta yerinden ikiye böldüğünü bir gün fark edecek mi acaba? Hayatının eksenini oynatmasından (yetimhaneye bırakmasından) söz etmiyorum. Psikolojik olarak ne yaptığını bir gün anlayacak mı acaba? 

BUNLARI DA SEVERSİN

DİZİ-YORUM : SEZON 1 , Bölüm 9
DİZİ-YORUM : SEZON 1 , Bölüm 17
DİZİ-YORUM : SEZON 1 , Bölüm 48
DİZİ-YORUM : SEZON 2 , Bölüm 69
DİZİ-YORUM : SEZON 2 , Bölüm 54
DİZİ-YORUM : SEZON 2 , Bölüm 54
BİZE YAZIN!
Ad
Soyad
e-mail
Mesajınız
GÖNDER