Tekrar, tanıştığımıza memnun oldum!
Sizler Poyraz’cığım Karayel’i geçtiğimiz Çarşamba tv’den izlerken ben yeni taşındığım evimde sessizlikle sohbet halindeydim. İnternetimin bağlanacağı cuma gününe kadar bütün arkadaşlarımın dizi hakkında konuşmasını yasakladım. Ancak Poyraz Karayel deyince herkesin suratında ekşimsi bir ifade oluştu. Ben yine de yemedim içmedim internete eriştiğim ilk saniye dizimi açtım izledim.
 
Öncelikle emin oldum ki ham 115 dakika süren bir bölümde sadece bir günlük bir hikaye izlemek konsantrasyonu çok düşürüyor. Bu bölüm son 10 dakikaya kadar ‘ne assam acaba’ diye, yeni evimin duvarlarını incelemeye aldım. Bir bölüm içinde bir çok olay olmasına rağmen bütün bunların sadece güneş doğup batasıya kadar olması da dizinin gerçekçiliğini sarsıyor. İnsan bir gün içinde kaç kırılma noktası yaşayabilir ki? Örneğin bu bir günü doldurma meselesi yüzünden baştaki karakol sahnesi uzadıkça uzadı.İnsan en çok sevdiğine yüklendiği için ben de bu aralar yüklendikçe yükleniyorum Poyraz Karayel’e, çünkü çok sevdiğim karakterleri sıkıcı akışa kurban etmek istemiyorum.
 
“feministliği bırakacaksın, evinin kadını çocuklarını anası olacaksın!”

İlk bölümden beri beklediğim Ayşegül Poyraz itirafı bile bu bölümü, en sıkıldığım bölüm yapmaktan kurtaramadı. Ama yine de Poyraz’ın önce öküzlüğün kitabını yazıp sonra süt dökmüş kedi misali Ayşegül’ün kapısına dayanması, ağzım kulaklarımda sırıtmama neden oldu.  Neticede az hödük, arada romantik, her daim ironik Poyraz hareketlerinin hastasıyız.
 
“Ben bu adama ‘baba’ derim bence”

Dizide en az Ayşegül – Poyraz elektriği kadar, bir Bahri Baba - Poyraz enerjisi de kesinlikle mevcut. Bahri Baba’nın Poyraz’a oğlunu getirmesi ile Poyraz için ‘efendim’ olan Bahri, ağız dolusu ‘Baba’ oldu. Böylece Poyraz, Ayşegül’ün güvenini bir süreliğine kaybetse de, en baştan kaybettiği babayı buldu. Poyraz’ın Bahri’ye ‘baba’ deyişinin tonunda da tıpkı Bahri Baba'nın diğer manevi evlatlarında olduğu gibi yıllardır eksikliğini çektiği bir duygu, devrilmez bir çınarın gölgesinin huzuru, düştüğünde kaldırılmanın güveni vardı.
 
Çocuklarının parmağında oynattığı ebeveynler örneklemesi

Hatta işi abartırsam, Ayşegül ve Poyraz yalan krizini aşınca, bu ikilinin baba kavramı üzerine çatışmasını iliklerime kadar izlemek isterim. Çünkü babası tarafından terk edilen Poyraz, Bahri babayı fark etmeden babası yapmışken, Ayşegül’ü ‘bulmuş da bunmakla’ suçlayabilir.
 
Bu bölüm anlamadığım şey, Poyraz, önce Sadreddin’in Kulaksız’ı salıvermesine sonra karısı ile CD muhabbetine şahit olmuştu. Ama Sadreddin’in cinayet CD’si Baba’nın eline acayip tesadüfi bir şekilde, kuru temizlemeden gelen ceketin cebinden geçti. Peki biz Poyraz’ın eline Sadreddin ile ilgili kozların geçmesini boşuna mı izledik? “Vardır bir hikmeti” deyip ‘bu sahneler olsun hem de daha çok olsun’ köşemize geçelim.

“Atsam olmuyor, satsam olmuyor”

Boşuna izlediğimiz şeyler gibi bu dizide iyi ki izlediğimiz şeyler de çokça mevcut. Yan karakterlerin birer buz dağı gibi görünenin ardında bilmediğimiz derin parçaları olduğunu düşünüyorum. Bu aralar Zülfikar’ın derinliklerinde saklı travmalara yelken açsak da her ilerleyen bölüm ile Sefer, Sema ve hatta Taşkafa’ya doğru ilerleyeceğimizi düşünüyorum. Hatta isterim ki Taşkafa’nın bu bölüm göze batan yok oluşlarının arkasında da bir hikaye gizli olsun.

115 dakikanın son 15 dakikası ise baştaki 100 dakikaya inat, odak toplamada çok başarılıydı. Ama bu bölüm benden en büyük alkışı sonunda şaşırtmacalı final yapmamasıyla topladı. Son birkaç bölümdür sürekli önemli bir şey olmuş gibi seyirciyi kandırıp aslında hiçbir şey olmayan finaller izledikten sonra çift bombalı final, kızgın kumlardan serin sulara hissi yarattı şu karlı günlerde.
 
“Ben bu Poyraz’la ilk defa tanışıyorum”

Bölüm bombalarından ilki, Ayşegül’ün, Poyraz’ın babasının yanında çalıştığını öğrenmesiydi. Ve en güzel olan bölüm ‘pat’ diye orada bitmedi, biz Bahri Baba’nın büyük bir keyifle Ayşegül ve Poyraz’ı tanıştırmasını da izledik. Zaten Poyraz’ı içten içe fahri evlat ilan eden Baba için, bunu resmileştirmenin en güzel yolu Poyraz’ı kızına almak olacaktır. Bu yüzden bu sırrın patlaması çok zamanında oldu. Bundan sonrasının daha da keyifli ve dolu dolu olacağını düşünüyorum.

Bölüm sonu ikinci bomba ise patlamak için geç kalmış ama henüz bozulmamış olan, Sadreddin’in Kulaksız’ın oğlunu öldürme hadisesiydi. Bunu, Bahri babanın öğrenmesi ile başlayan sürece, biz kısaca ‘Poyraz’ın Umman ailesindeki yükselişi’ diyeceğiz. Çünkü ‘muhafızlar üçlüsü’nün de Sadreddin’e yardım ettiğini öğrenmesi ile Bahri baba Umman İmparatorluğu’nu emanet etmek için evlatlarından Poyraz’a sadece güvenebilecek. Diyebilirsiniz ki “Ayşegül ve Sema ne oluyor”, onlar kadın olduğu için onlara imparatorluk falan emanet edilmez. moda tabir ile ancak korunup kollanabilir! Bahri Baba’nın adaletini, şefkatini ne kadar sevsem de maalesef ki aile içinde ataerkil bir yapılanma anlayışı var.

Sonuç olarak sıkıldığım ama aslında olmasını sabırsızlıkla beklediğim olaylarla dolu bir bölüm izledim. Bu sıkıntı nasıl atılır bilmiyorum ama bölümün daha hızlı akması gerektiğine eminim. Haftaya gözlerimizi alamadığımız bir bölümün yorumunda görüşmek üzere.

BUNLARI DA SEVERSİN

BİZE YAZIN!
Ad
Soyad
e-mail
Mesajınız
GÖNDER