Kendi içimde oldum kördüğüm
İçim, içine sığar mı?

“Sızıyı gideren su, suyun sızladığını kimseler bilmez.”*

Aslı da böyle biraz, tamam biraz değil çok.

Aslı ne bir damla su ne de bir şelale, Aslı dingin bir akarsu.

Aslı, en karanlık geceye vuran ay ışığı gibi, bakan herkesin içine ışıltılı bir umut salıyor. Tüm dünya onun başına yıkılsa bile, o iyi eden elleriyle uzanıp tutuyor sevdiklerine gelecek en ufak acıyı, kötülüğü.

Kaç bölüm yazısında, kaç kere bahsettim bilmiyorum o kadar çok istedim ki Aslı’nın penceresinden içeri bakmayı, 11. bölüm en çok bu yüzden sevilesiydi.

Aslı’nın kalbini görmüştük, Aslı’nın yarasını da ama Aslı’nın içine doğru eğilmemiştik; ne biz ne de Ateş.

Biz ve Ateş, Aslı’nın evinin bahçesinde konakladık bu bölüm; birkaç bağırtıya tanık olduk, en olmayacak anda gelen fedakarlıkları gördük, bir kez daha sevdik portakal kokulu kızı.

Bölüm Aslı’nın yorgun -ve sessiz- ellerini tutan Ateş’in elleriyle uyarısını yaptı bize; “Koltuğa yerleşin, bu gece menüde hüzün var.” dedi.

Aslı’nın minik itiraflar saklı teşekküründe öylesine çok Ateş vardı ki… Ateş ancak birinin içinde bu kadar yer kaplayabilir, Ateş ancak biri için denli önem taşıyabilir.

Aslı için endişelenmek, Bodrum’a geldiğinden beri her şey için koşturup dururken büyüyen Ateş’i bir yaş daha büyüttü ama bu yaş onda çok güzel durdu. Ateş’in gözleri ilk kez bu kadar net, bu kadar içten ve bu kadar güzel baktı.

Ateş’e Aslı gerek Aslı. 

Öyle derin derin bakma Kelebek!

Kaç cümle yazsam buraya hepsi eksik Kelebek’e, hepsi yetersiz.

Bazı insanlar vardır, hayatınızda var olması bile huzur, işte o Kelebek. Sonsuz güven duyarsınız böyle, sessizce otursanız bile yanında bilirsiniz ki o sizi söyleyemediklerinizden anlar, bilirsiniz ki en güzel o anlar.

Bodrum Masalı’nda var olan biri olsaydım, Ateş’e aşık olurdum en az Aslı kadar ama Kelebek’i çok severdim. Her şeyin yerine onu koyar öyle severdim, herkesim olurdu. Koşup koşup ona giderdim, parmağımın ucu taşa değse taşı döverdi o da, bilirdim.

Su, baktın ya hani o adada, seni uçuşmaya hevesli bir karahindiba gibi tuttuğunda Kelebek. Hep öyle bak. Cenk seni üfler, Cenk seni özgürlük tanımı altında savurur ama Kelebek tutar seni avuçlarının içinde bir de rüzgarı keser, sırf uçma diye.

Uçuşmak herkesin isteğini sandığıdır ama en değerlisi kök salabilmektir.

Su izin ver her gün güneşten önce Kelebek gülümsesin sana, izin ver sıkıştığın tüm kayalıklardan o kurtarsın. 

Yazı devam ediyor...

BUNLARI DA SEVERSİN

DİZİ-YORUM : SEZON 2 , Bölüm 47
DİZİ-YORUM : SEZON 1 , Bölüm 19
DİZİ-YORUM : SEZON 2 , Bölüm 33
DİZİ-YORUM : SEZON 6 , Bölüm 10
DİZİ-YORUM : SEZON 1 , Bölüm 15
BİZE YAZIN!
Ad
Soyad
e-mail
Mesajınız
GÖNDER