Kısmetse Game Over!
N'oldu cicim, "winter is coming!" mi oldun sen?
"İzliyorum ama neden izlediğimi bilemiyorum, soranlara da cevap veremiyorum” diye bir yorum gördüm Poyraz Karayel için. Tam olarak hissettiğim ancak ifade edemediğim cümle olarak şuraya bırakıyorum. Artı 1 diyerek, hem de usulca da değil aleni şekilde.

Bölüm sonunda “ne yazsam, hangi birini yazsam ki” moduna geçmiş bulunmaktayım. Şöyle ki, izliyorum hatta kaçırmamaya özen gösterecek kadar merakla bekliyorum ancak sadece izlemek için izliyorum. Başladığım diziyi bırakamama lanetimi bir yana koyarsak, artık senaryodaki tutarsızlıkları, bayatlayan aksiyonları dikkate alamadan izliyorum. Mesela mı? Hmm.. Mesela Aysen Berk’i şak diye ele geçiren polisleri es geçtim (zaten çatışma sahneleri pek yeterli değil, bu iyi oldu) sonrasında artık tadı gerçekten kaçan gereksiz patlamaları dikkate almıyorum. Anladığım kadarıyla senaryonun derdi de artık aksiyon ve çatışma sahneleri değil. Patlama sonrası yaşanan şakalar komiklikler bana onu hissettirdi. İşte bu nedenle ben de bütün dikkat dağıtıcı unsurları elimin tersi ile itip, temel noktalara bakarak izliyorum.Buyurun benim gözümden, önemli noktalara..


Hayaller& Hayatlar& Ukteler

Asıl olayımız, Neşet meselesi artık istediğim kıvama geldi. Hem Ayşegül hem Poyraz birbirlerinden habersiz Neşet’in sonu için uğraşıp, ilişkilerinden dahi fedakarlıklar yapıyorlar. Hangisi daha büyük fedakarlık yapıyor kararsızım. Hatta neden böyle saçma fedakarlıklar yerine neden güçlerini birleştirip “power couple” gibi davranmıyorlar anlamıyorum. Bu hafta Ayşegül ve Neşet’in yemek sahnesindeki “hayaller/hayatlar” yansımaları bölümün en keyifli anıydı benim için. Ayşegül’ün içinden geçen tepkilerden özellikle de “Senin sevgin aşkın batsın Pislik” kısmına güzel bir kahkaha bıraktım, helali olsun. Neşet ile Poyraz’ın açılmaları da derin bir “oh” çektirtti. Gerçi Neşet’in asla temiz oynayacağına inanmasam da karşısındakinin Poyraz olduğunu ve hafife almaması gerektiği anlaması lazım. Açıkçası belki şanına yaraşır son bir psikopatlıktan mı sonra Neşet için “game over” günlerinin yakın olduğunu düşünüyorum.

İhsan hikayenin en gereksiz görünen ama aslında kilit olan isimlerinden biri bence. Ayşegül’den şüphelenen ismin o olmasına gram dahi şaşırmadım. Ancak Neşet iyi ki psikopatlık derecesinde Ayşegül’e aşık. Sağlıklı düşünemeyecek kadar saplantılı olduğu için İhsan’ın çektiği fotoğrafa dahi inanmayabilir. Bu hastalıklı takıntı Ayşegül için şimdilik işi kotarsa da, sonrasında Neşet’i nasıl delirtir bilinmez. Bu arada Adil Topal’ın beynimize kazıdığı bir şey vardı; “Aşk insanın zayıflığıdır” diye. Sanırım bu cümle en başından beri Neşet’e içindi. Çünkü onun sonunu da Ayşegül’e olan aşkının getireceğini düşünüyorum.

Bahri Baba’mın emekli dede olmuş halini sevemiyorum. Utanmasa “En Son Babalar Duyar” daki baba olacak, o kadar koptu olaylardan. Bu kadar geri planda kalması beni azıcık kırıyor. Bu arada Akın’ı gereksiz bulan yalnızca ben mi varım? Yüzünde asla kaybolmayan anlamsız bir gülümseme var ve bu durum, “Junior Sefer” dediğim ana lanet etmeme sebep oluyor, teşekkürler :I Emekli Bahri Babişko da elinin sudokusuyla, Hakan için Sema’yı darlamak yerine arapsaçına dönmüş işlere el mi atsa acaba? Savcı meselesine gelirsek, kendisinden gittikçe soğumaya başlıyorum. Yeşilçam tropik rüzgarlarından gelen etki ile büyük aşkın neden ve nasıl bittiğini anladık. Savcının, canı istedikçe herkesi gözaltına alabileceğini gördük. “Sefer’in yeri böyle mi dolacaktı, ne günlere kaldık?” diye hayıflansam da yeter ki Sema mutlu olsun diyerek, çenemi kapatıyorum. “Lakin hazır Sema alzehimer, her şeyi unutunca Sefer’i hiç hatırlatmayalım, hep Hakan varmış gibi yürüyelim”, denilirse kırılırım, haberiniz ola!

 

Yazı devam ediyor..

BUNLARI DA SEVERSİN

BİZE YAZIN!
Ad
Soyad
e-mail
Mesajınız
GÖNDER