İstemediğimden değil ama sana gelemem!
Ne çok hata yapıyoruz. İnsanlar tanıyoruz, onlara alışıyoruz, finalde belki kaybediyoruz. Mutlu oluyoruz. Güzel günlerin altına tekerlek takıp ilerletmek istiyoruz. Dağılıyoruz. Kötü günlerin sırtına balonlar bağlayıp uçurmayı diliyoruz. Dualar ediyoruz, duvarlara çarpıp avuçlarımıza dönüyor. Duymak istemediğimiz sözleri bir hediye gibi kapı önlerine bırakıyoruz. Duymaktan korktuğumuz sözler ise iki yanımızdan akıp giderken, ağır bir kaya gibi yerimizde kaskatı kesiliyoruz. Sonra gidemiyoruz. İstemediğimizden değil. Ama sahiden gidemiyoruz.

Artık emin olduk. Baran, yani Mert Yazıcıoğlu, tiratları ustalıkla köpürtmeye doyamıyor. Ama sayesinde bir şey daha anladım. Ben sırrın ortaya çıkacağı günü değil, Baran'ın Ebru'ya anne diyeceği günü bekliyormuşum. Sır bu tabloda küçük bir fırça darbesiymiş meğer. Şimdi eskisinden de heyecanla bekliyorum o günü. Çünkü sıradan ve bayat bir sahne olmayacağına her şey üstüne bahse girerim. Karagül seyircisi olmakla birlikte Karagül'e kefil olmanın haklı gururunu yaşayanlar olarak kaç kişiyiz?

Özlem rahatsızlandı. Canı acıdı, belki biraz yalpaladı, yalnız kaldı. Neden haklı olduğunu anladık mı peki? Hasta olduğu için değil, yalnız kaldığı için. Herkes kendisiyle ilgili, herkes yorgun, herkes haklı. İyi de bu Özlem de taş mı yesin? İçimden bir his baygınlık hamilelik alameti olabilir dedi. Fakat Kendal ile münasebetlerinin seviyesini düşününce zor ihtimaldi. Ama gerçekten de öyleymiş. Kendal'ın bebek delirmecelerine bir kez daha hazır mıyız, onu düşünüyorum şimdi.


O zaman renk!

Ebru ve Rüzgar'ın tiyatro çalışmaları bana çocukluğumu anımsattı. Tiyatroyu, oyunculuğu ve oyunları hep gereğinden fazla sevdim. Aynanın karşısına geçip saatlerce doğru mimiği bulmak için çalışırdım. Tabii o yaşlarda buna 'mimik' adı verildiğinden bile habersizdim. Ebru birbirine dolanmış yumakları kısa bir sürede olsa kenara bıraktı. Bize de gerilen yüz kaslarımıza kısa bir mola verme payı düştü.
İdris Baba'yı, yazılan repliklerinden midir yoksa tonlamasından mıdır bilmem fazla teatral bir his veriyor. Sanki zaman zaman ''Bakın buradayım ve bilgeliğin yükünü Kadriye ile bölüşmek için varım'' diyor. Yine de bu onu çok sevmemize, sayesinde derin bir nefes alabilmemize engel değil.

Nazlı öylesine, kof, amaçsız bir kötü değil demiştim. Ama işin içinden böyle bir şey çıkacağını da beklemiyordum. Bir planın parçası olabilirdi. Şehirden Halfeti'ye gelip bocalamış bir cadde ışıltısı olabilirdi. Ailesi tarafından şımartılmanın posasını insanlara salça olarak atan biri bile olabilirdi. Oysa ki çok daha basitmiş her şey. Türkiye'de her yıl binlerce genç kadının başına gelen şey, istemediği biriyle evlendirilme korkusuymuş onu Karagül'ün kıyılarına iten şey. Öyleyse kollarımızı gerine gerine ona açmamak olmaz. Hele ki işin içinde bir 'anne' dramı varsa ve belanın orta yerine düşmek kaçınılmazsa...

Çaresizliğin resmini yapamazsın ama fotoğrafını çekebilirsin Abidin.

Ebru ve Baran sahnesi öyle güzeldi ki, bir 8 dakika daha olsa seve seve izlerdim. Maya ve Emre ilişkisine de en afilisinden nazar boncuğumu iliştirdim. Kenan daha buralarda ama annesi ölürse çarpıcı olabilir. Sevda'nın halen Kenan'la işbirliği içinde olduğunu da kenara not düşelim. Ada'nın atarının kırılmaya, Narin'in artık dizini kırıp iki rekat yerinde oturmaya ve Rüzgar'ın daha çok ilaca ihtiyacı var. Malum önümüzdeki zamanlarda sular durulacak gibi görünmüyor. Şimdilik Karagül cephesinde durumlar böyle... Gerisini bekleyip birlikte göreceğiz.

Güzel günler.

BUNLARI DA SEVERSİN

DİZİ-YORUM : SEZON 2 , Bölüm 70
DİZİ-YORUM : SEZON 2 , Bölüm 55
DİZİ-YORUM : SEZON 1 , Bölüm 38
DİZİ-YORUM : SEZON 2 , Bölüm 55
DİZİ-YORUM : SEZON 1 , Bölüm 35
BİZE YAZIN!
Ad
Soyad
e-mail
Mesajınız
GÖNDER