Aşk ne kadar kısa ve unutmak ne kadar uzun*
Yaşamak dediğimiz şey;  sürekli kendimizi ortasında bulmaktan kaçamadığımız cenk meydanında verilmek zorunda kalınan bir sınav gibidir. Bu sınav savaştan galip ya da mağlup çıkmakla ilgili değildir. İnsanın sınavı, kime karşı savaşmayı seçtiğinde gizlidir. 

Savaştığınız kişi bir başkası olunca kazanmak ya da kaybetmek çok da önemli değildir. O raddeye gelene kadar birçok sınavdan geçmiş, belki de zaten birçoğundan galip çıkmışsınızdır. Yaşaması en zor ve en acı olanı kendinize karşı kılıç kuşanmak ve bu savaşı kaybetmiş olmaktır. İnsanı bu çatışma yiyip bitirir. Kendinizi yenenin yine siz oluşu, bir başkası sizi yere serdiği zaman su yüzüne çıkan hayal kırıklığından daha ağır ve sancılıdır. Bunu pişman olmaya da pek ala benzetebiliriz. Sonuçta pişmanlık da insanın kendisine olan öfkesini kabullenmesinin belki de en merhametli yoludur.

Peki ya pek sevgili Ömer İplikçi, senin sınavın kiminle? Sen kime karşı böyle acımasızca kılıç kuşandın?

Aslına bakarsanız eskrim sahnesinde ilk bakışta düellonun Ömer ve kendisi arasında olduğunu düşünmüştüm. Defne’yi terk ediyor olmanın Ömer’in içinde yardım çığlıkları attırdığını fark etmemek mümkün değildi. Hayatınızı bu denli etkileyecek kararları alırken, ya da sevdiğiniz insanın suratına suratına “Güvenmiyorum!” diyebilirken; içinizde size çığlık çığlığa karşı çıkan sesinizi bastırabilmiş olmak, sonrasında yaşayacak olduğunuz hiçbir ıstırabı hafifletmez ne yazık ki. Kurşun yarası gibidir aslında bu. Etinize çoktan saplanmıştır ancak anın rehavetinden ve vücudunuzun size kurduğu “adrenalin” kumpasından ötürü hissetmediğiniz her yara, gün gelir sızım sızım sızlamadan bir anınızı ötekisine bağlamaz.

Ömer de kalbinin orta yerine yediği aşk kurşununu çıkarıp atınca, sanki daha evvel hiç sevmemiş, hiç yaşamamış gibi yapabilirim sandı ama yine kendi ağzıyla söylediği şeyin içine düşmekten kendini kurtaramadı: “Adam aslında kızı çok sevmediğini, yani giderse daha da mutlu olacağını düşünüyor ama kız gidince, geç de olsa anlıyor. Meğerse kız tahmin ettiğinden çok daha büyük bir yer kaplıyormuş hayatında…”  

İşte aynı bu sebeptendir ki Ömer’in karşısında kılıçlar kuşanıp yere serdiği rakibi, aslında hayatında oldukça büyük bir yeri kaplayan tekinsiz ve bir o kadar da dengesiz Defnesi idi. Bir terk edişin, insanın şüphesini belki biraz da olsa öfkesini yere serişini, çok sevgili İplikçimizin bilinçaltında yankılanan “Sevme beni..” diye başlayıp bütün güzel kelimeleri tüketerek “Ve beni hala sev…” diye bitirdiği şiiri dolayısıyla umutsuzca sevgi dilenişini izledik bir bakıma. Teşekkürler sana yüce İplikçi, sayende bir daha olmayacak kimsenin böyle güzel şiiri…


Iııy piiiis, havalara bak!

Hayatta yanlış yerlerden başlatılmış parçalarımızı sıfırlayarak, her şeyi doğru yerine taşıyabilmek gibi bir şansımız olsaydı keşke Defne gibi. Hoş “sil baştan” dedik, “Her şey başa sardı, yaşasın!” diye sevindik ancak vitrinin arkasında olaylar hiç de öyle değildi bence. Görünürde herkes eski yaşantısına geri dönmüştü ama İsmail’in dediği gibi ne yazık ki yaşanılanları unutturacak bir teknoloji henüz yok. Bedenen eskiye dönenler, ruhen hala deniz kenarındaki o banktalar maalesef. Ortada yaşanmamış ve belki de bir daha yaşanamayacak olan anların pişmanlığı kol geziyorken zaten buna kim, nasıl engel olabilirdi ki?

Ömer’i severim, bilirsiniz. Sevdiği kadını ellerinden tanıyan Ömer’i daha da çok severim. Ancak bu ona ne kadar kızgın olduğum gerçeğini değiştirmeye yetmiyor maalesef. Kendisi, hem suçlu hem de güçlü diye tanımladığımız o insanlardan olmaya başladı. İnsan acısını içinde yaşamak isteyebilir ona diyecek lafım yok;  öyle ortalıkta “Defne’yi terk ettim ama şimdi köpekler kadar pişmanım!” diye ağlaya ağlaya dolaşan bir Ömer İplikçi beklemiyordum zaten garip olurdu. Defne ile olan ilişkisini ortaya sermesini de elbette beklemiyordum ama sanki Defne yokmuş, hiç olmamış gibi soruya verdiği cevap canımı çok sıktı. Evet, ilham kaynağını reddedişinden bahsediyorum ve Defne’nin böyle bir inkarı hak etmediğini düşünüyorum. Ya da “Çizmeni de al git hayatımdan bir an önce” der gibi bir ifadeyle “Defne, çizmelerin!” denmesini. Hak edilenler ve edilmeyenler listesi yapmayacağım tabii ki. Yaparsam Defne küme falan düşebilir maazallah haftalardır kurmakta olduğum Defne empatisi hop çöpe gitmesin.

Hazır Ömer’e olan öfkem soğumamışken İz’i çağırışından da bahsedeyim de azıcık daha delireyim. İhtiyacı varmışmış, laflara bak. Senin sade ve sadece Defne’ye ihtiyacın olabilir sevgili Ömer, lütfen kendine gel. Bu İz mevzusu nereye bağlanacak çok merak ediyorum, bir an önce sadede gelinse harika olacak. Korkmayayım diyorum, Ömer ölüyor acısından boş ver diyorum ama olmuyor olmuyor. Er kişi sonuçta ne yapacağı belli olmaz, Ömer İplikçi bile olsa…


Dövmen hala duruyor mu yakışıklı?

Defne ve Ömer’in yaşamayı hak ettiği ama bir türlü yaşayamadığı güzel anları günü geldi Yasemin ve İsmail tarafından yaşandı, günü geldi şimdi de Sude ve Sinan tarafından yaşanıyor. Allah affetsin ama böyle itici bir çift daha olamaz. Sinan’a 1 ısınamadıysam Sude’ye 100 ısınamadığımdan mıdır, yoksa temelde bazı şeylere onların sebep olduğunu bildiğimden midir nedir bir türlü yıldızım barışmadı bu ikiliyle. Sude’nin Sinan ile aniden kurulan gönül ilişkisini haksız kazanç olarak görüyorum. Sinan’ın, başına Sude’nin gelmesini hak etmeyecek kadar iyi bir insan olmasından değil elbette bu. Sonuçta ikisi de birbirinden seme, tam tencere kapak gibiler. Ama yine de en yakın zamanda Sinan’a başka bir gönül bağı ataması diliyorum. Zaten Sinan alışık daldan dala konmaya, yadırgamaz yerini merak etmeyin hemen ona da kapılıp gidiverir. Öf Sinan bak görüyor musun, gene seni sevemedim: Ömer’in aksine…

O kadar kızdım ettim ama yine seni sevmelere doyamadım Ömer. Böyle bazen ekrandan sahneye dalıp, seni bağrıma basasım geliyor. Karşına geçip “ Ağlasana be adam! Hıçkıra hıçkıra bir ağla da sen de kurtul biz de kurtulalım!” diye bağırasım da geliyor çoğu zaman. İçine içine ağlıyorsun çünkü, çok canım acıyor. Ağlamasan da Şükrü’ye bir patladın ya benim içim rahatladı valla ne yalan söyleyeyim. Ne kadar çok ihtiyacın vardı aslında buna. Haftalardır içinde tuttuğun ne varsa dökülüverdin bir güzel. Şükrü Abi sağ mı onu göremedik tabii ama inşallah adam kalpten falan gitmemiştir. O garibim de yazık “ Ömer Bey kendinize iyi bakmanız lazım, sakin olun..” falan diyor. Adamın iyi bakılacak yanı mı kaldı Şükrü Abi sen de bir alemsin. Ruhu hortkuluklara bölünmüş gibi her parçası dört bir yana saçılmış vaziyette. Ay ama valla Barış Arduç’a bir kez daha hayran kaldım. O nasıl bir öfkeydi, kendini duvarlara çarpacak sinirden falan sandım. Jüri özel ödülüm sevgili Barış Arduç’un bu muhteşem sahnesine gidiyor…


Evde horon, sette horon bıktım Şükrü anlıyor musun!

Gelelim Ömer’in bir hayli yıkık dökük çöküverdiği Manu’daki koltuktan, Defne’nin şahlanarak kalkmasına…

Defne’nin yükselmesini herkes can-ı gönülden istiyordu. O ezikliğinden sıyrılmasının vakti zamanı gelmişti artık. Ha keşke böyle olmasaydı. Acı çekenin sadece kendisi olduğunu, Ömer’in hayatında bir yaprak dahi oynatamadığını düşünerek hırslanmasaydı keşke. Yaprak oynatmak şöyle dursun sevgili Defne, ağaçta yaprak koymadın ah bir bilseydin! İkiniz de mahvoldunuz da işte bir türlü iletişemediğiniz için oluyor bunlar hep ne yaparsın? Ama inanıyorum ben size, gün gelecek bülbül gibi öteceksiniz birbirinize. Ötmezseniz de öttürürüz artık el mahkum!

İşte böyle, sevgili Kiralık Aşk ailesi. Ömer evde Defne’den başka birisine istediği kadar tahammül edemiyor olsun ya da canının her yanışında yine kendisini bir o kadar kanatan kadına koşar adım ilerliyor olsun bundan sonra artık fark etmez, o gemi o limandan çoktan ayrıldı. Artık aynı safta bile değiller maalesef. Hayat, baktı ki bunlar yan yana yapamıyorlar bir de karşı karşıya getireyim bakalım o zaman ne olacak dedi herhalde. Kozmik güçler yine iş başında anlayacağınız. Bakalım bundan sonra Cillobistan Başkonsolosu Ömer İplikçi ile Junior Tasarımcı Defne Topal’ın hikayesi nereye doğru akacak? Temennim nikah masasına doğru akması yönünde…

Emeği geçen herkese teşekkürler. Haftaya görüşmek üzere, kendinize iyi bakın.

*Pablo Neruda

BUNLARI DA SEVERSİN

BİZE YAZIN!
Ad
Soyad
e-mail
Mesajınız
GÖNDER