Kalben, “Seni gördüğüm zaman, dilim neden tutulur?” diye sorduğunda, gözümüzün önünde Hülya ve Kerim birbirine tatlı tatlı bakarken ben de kendi kendime sormuştum. Hülya ve Kerim, nasıl bu kadar güzel sevmişti?

“Susma gönlüm sen söyle, haydi gönlüm sen söyle. Aşkımı sevgiliye, derdimi sevgiliye… Haydi söyle, onu nasıl sevdiğimi; haydi söyle, rüyalarda gördüğümü…” derken Kalben, ben de anladım. Bazen hiç sevilmemiş gibi sevmekti onların sırrı. Bazense hep çok sevilmiş gibi sevmek. Ama inadını kırıp sevmek…