Yaşayanlardan korkun, ölülerden değil!
Hangi sahneydi hatırlamıyorum; karakter ormandan gelen çıtırtıları duyup paniklemişti. Sonra bir aylağın usulca yaklaştığını görünce derin bir nefes almıştı.

İşte ben o ''Neyse ki insan değilmiş'' hissini tattığım gün The Walking Dead dünyasına tutuldum. 20 sezon sürecek deseler, zerre sitem etmeden alıcısı olurum.

Sen iç organlarından oluşmuş bir şölen, yaralanmış ruhların en karanlık ormanısın. Bittikten sonra bile tartışılacağına, en derin sohbetleri arka arkaya açtıracağına eminim. En azından benim için...

7. sezona dalış yapmak için sabahın 4'ünde geçtim ekran başına. Hem de ne geçmek! İliğimizi kurutana kadar süründüreceklerini biliyordum. Hatta kimlerin ölebileceğini de tahmin ediyordum. İki kişinin silineceği gün gibi ortada duran bir gerçekti. Ama önemli olan kimin öleceği değil, nasıl öleceğiydi.

6. sezon sonunda her karaktere ''Bugün son günüm olabilir'' duygusu enjekte edildi. Peki ölümü bile şampiyonlar gibi karşılayan kimdi? Bunu tahmin etmek zor değil. Asker ruhlu portakal kafa Abraham'ın üstüne bir çizik atıldı. Bu bizi keser miydi? Negan'a adayacağımız küfür listesini uzatmaya yeter miydi? Senaristler bu soruları masaya yatırmış olacak ki, altın vuruş cepte bekletildi.

Ve herkesin hayatına yumuşakça dokunan, içindeki insanlığı en çok koruyan Glenn yıldızlara uğurlandı. Ya da aylakların midesine mi demeliyim? Zira bedeninin kalıntıları bile ilgi çekmeye yetti. Burası Walking Dead dünyası... Uzun sofralara, kalıcı gülümsemelere ve kurulan bağlara alışmak yok.

Daryl o ani tepkiyi vermese Glenn ölür müydü? Aynı refleksi Eugene gösterse anlayış gösterir miydik? Maggie için yola çıkılmasa bunlar yaşanır mıydı? Rick oğlunun kolunu salam gibi doğrayacak mıydı? Kimin ne kadar yaşayacağına kim karar verecekti?
Sorularını seviyorum Walking Dead. İçinde pekmeze bulanmışız gibi kıvrandığımız ikilemlerini seviyorum.


Behlül kaçar...

O gecenin sonunda şafak sökerken Rick'le birlikte değiştik. Kendimi Negan'a itaat eder hâlde buldum. Bir dünya yaratmak tam da böyle bir şeydir.

Seni koltuğundan alan, silkeleyen, hücrelerine kadar titreten ve sonunda seni o koltuğa usulca bırakan bir şey.

Artık aynı kişi olmadığını anlamanı sağlayan bir şey.

Glenn uykusundaki insanları öldürdüğünde duvarda fotoğraflar görmüştü. Kafası parçalanmış insanlar. Ona kendi geleceğini gösteren fotoğraflar.

Rick ise bu bölüm bir zombinin bedenine sarılarak insan tehlikesinden korundu. Artık mesaj gömülü filan değil. Mesaj kafamıza sert bir çivi misali çakıldı.

Yaşayanlardan korkun, ölülerden değil...

BUNLARI DA SEVERSİN

BİZE YAZIN!
Ad
Soyad
e-mail
Mesajınız
GÖNDER