Uzak Şehir sezon finali bizi bizden aldı! Gönül telimiz titredi mi? Titredi. Hem de öyle hafifçe değil; bazı sahnelerde içimizden bir şeyler koptu, boğazımız düğümlendi, gözümüz doldu. Ekranın karşısında sadece bir bölüm izlemedik; sevdanın, ayrılığın, ölümün, fedakârlığın ve terk edilişin insanın kalbini sızım sızım nasıl sızlattığını gördük!

Bu bölümde her duyguyu dibine kadar yaşadık. Sevgi vardı, aşk vardı, umut vardı, heyecan vardı! Ama hepsinin üstüne çöken koca bir hüzün vardı. Cihan ve Alya’nın sonunda aşklarını mühürlemeye karar verdikleri o kavuşma gecesinin sabahına nasıl da heyecanla başlangıç yapmıştık aslında. Onlar mutlu, bizler mutluyduk! Daha derin bir nefes alıp en sonunda yuvalarını kuruyorlar derken, büyük acıların geldiğini fark edemedik! Mutluluğa bu kadar yaklaşmışken, her yeri kara bulutlar sardı.

Nereden başlasam kalbim acıyor! Sadakat iki evladı arasında seçim yapmak zorunda kalmıştı. Bir evladı yaşasın diye diğer evladını kendi elleriyle ölüme göndermek acıların en büyüğü değil miydi? Bu nasıl bir acıdır? Bir anne bunu nasıl taşır? İnsan bazı sahneleri izlerken konuşamaz ya, sadece içine susar. İşte o sahnede hepimiz biraz sustuk. Çünkü orada sadece bir karar yoktu; bir annenin ömrü boyunca kanayacak yarası vardı. Dinmeyecek gözyaşları vardı! Bir annenin bitişi vardı!

Ah Şahin, ne güzel de sevdin Nare’yi! Şahin kardeşi bildiği Cihan için hiç düşünmeden kalbini siper etti, sanırım hepimizin kalpleri işte o an paramparça oldu. Bir saniye bile tereddüt etmedi. Kendi canını, kendi geleceğini, Nare ile kuracağı hayalleri düşünmedi. Sadece Cihan yaşasın istedi. Orada Şahin ölmedi sadece; çevresindeki herkesin de bir parçası öldü! O akan gözyaşları en acı haliyle gözümüzün önünde sel oldu!

Ah Nare, güzel Nare! Çok sevmediler mi birbirlerini? Sevdiler, hem de çok! O kadar güzel, o kadar temiz, o kadar içten! Her şeye rağmen, herkese rağmen! Şahin’in ölümü Nare'ye artık hiç atmayacak, atsa da hissetmeyecek, hep suçlu hissettirecek bir garip kalp bırakarak tarihe geçti. Hayalleri yarım kaldı, sevdaları yarım kaldı, söyleyemedikleri sözler yarım kaldı. Nare’nin gözyaşları aktıkça, sanki onların aşkı da bizim içimize aktı. Ölüm gelip Nare ve Şahin’in sevdasının tam ortasına kondu. Ama Şahin ne güzel söyledi. Nare’sini sadece bu dünyada değil, gittiği yerde de çok sevecekti. Bazı aşklar bitmez; sadece bir tarafı bu dünyadan eksilir.

Meryem’e gelince, evladı için yalan söyledi. Kızdık, hem de çok! Ama işte o son sahne nasıl unutulur? Haykıra haykıra, sevdiği adamın, Cihan’ın önüne atladı. Yağan kurşunlara meydan okur gibi, kendi canını hiçe saydı. Çünkü bazen insan sevdiğini korumak için ölümü bile görmez. Meryem o an sadece Cihan’ı korumadı; içinde yıllardır taşıdığı sevgiyi de haykırdı. Onun çaresizliği, cesareti, sevgisi içimize işledi. “Alya’ya yetiş!” diye sayıklaması da onların sevdasına duyduğu saygısındandı. Amacı Cihan’ı ve Alya’yı ayırmak değildi!

Ve Alya! Ne desem eksik kalır. Çünkü ona kızgınım. Çok da kırgınım. Karşısında onu her haliyle seven, ona tutunmak isteyen, onunla kalmaya, onunla omuz omuza, el ele tüm dünyaya kafa tutmaya razı olan bir adam vardı. Ama Alya yine gitmeyi seçti. Kalmadı! Arkasında, onu çok seven o adamı eksik ve yarım bırakacağını bile bile gitti! Cihan’ın “Bir daha bunun geri dönüşü olmaz” deyişi sadece bir uyarı değildi; kırılmış bir kalbin son çırpınışıydı. O an bir adamın yıkılışını izledik. Gözlerinde izledik, titreyen ellerinde izledik, sustuğunda izledik. En çok da akıtmamak için tuttuğu gözyaşlarında izledik.

Cihan ona “asla vazgeçmek yok, asla bırakmak yok” demişti. Ama Alya yine bıraktı. Yine gitti. Belki de Cihan’ı en çok kurşunlar değil, Alya’nın arkasını dönüp gidişi, savaşmak için kalmaması yaraladı. Çünkü bazı gidişler ölüm gibi değildir; ölümden de ağırdır.

Şimdi geride nasıl bir Cihan kaldı! İçinden ikiye bölünmüş, kardeşi Şahin’in acısıyla yanıp kavrulan, sevdiği kadının gidişiyle bir kez daha umudunu yitirmiş, elleri kanlı, yüreği paramparça bir Cihan! Aynaya baksa kendini tanıyamayacak kadar bitkin. Gökyüzüne isyan eden, uçaklara haykıran, öfkesini de acısını da içine sığdıramayan bir adam. Çünkü Cihan yine terk edildi. Yine en çok sevdiği yerden vuruldu. Yine bütün acıları tek başına taşımak zorunda kaldı. Yine bir düğün daha kana bulandı!

Bu sezon finali sadece bir bölüm değildi. İçimize oturan bir veda, boğazımızda kalan bir düğüm, gözümüzde biriken bir yaştı. Şahin’in fedakârlığı, Nare’nin yıkılışı, Meryem’in cesareti, Sadakat’in anneliği, Alya’nın gidişi ve Cihan’ın sessiz çöküşü!

Hepsi kalbimize ayrı ayrı dokundu. Ve biz bu bölümü sadece izlemedik; her sahnede biraz kırıldık, biraz eksildik, biraz da o uzak şehrin acısında kaybolduk.

 

Şahin’in annesi ve babası! Evlat acısıyla yandılar, kül oldular. İnsan o acıya bakarken bile nefes alamıyor. Çünkü evlat acısı, hiçbir sözün taşıyamayacağı kadar ağır; hiçbir kalbin eskisi gibi kalamayacağı kadar derin bir yara!

Ah Kaya, ah Zerrin… Elle tutulacak, sözle savunulacak bir sevdanız kaldı mı ortada? Bunca kırgınlığın, bunca yanlışın, bunca yarım kalmışlığın içinde aşkınız hâlâ bir yol bulabilecek mi? Gelecek sezon en çok da bu sevdanın nereye savrulacağını merak ediyorum.

Boran! Kardeş mi, düşman mı? İçindeki karanlıkta, kendi kötülüğünde boğuldu ve gitti. Ardında cevaplardan çok, kırılmış bağlar ve derin bir öfke bıraktı.

Ve o kına gecesi! Nasıl da umut olmuştu bize. İçimiz kıpır kıpır, neşeyle, heyecanla izlemiştik. Bir anlığına her şey güzel olacak sandık. Heveslendik! Herkesin yarasına biraz olsun merhem olacak bir mutluluk geliyor sandık. Ama bu hikâyede umut bile uzun sürmedi; tebessüm, sevinç bile hüzne karıştı.

Bölüme özel seçilen şarkılar ise ayrı bir güzellikteydi. Her sahneye ayrı ayrı dokundu, her duyguyu daha da derinleştirdi. Bazen bir bakışın, bazen bir vedanın, bazen de içe atılan bir acının sesi oldu.

Tüm Uzak Şehir ekibinin emeğine, yüreğine sağlık. Bu sezon finali sadece izlenmedi; hissedildi, içimize işledi ve uzun süre unutulmayacak bir yerde kaldı.

 

Sevgiyle kalın...