Lakin sorun şu, bütün bu epik, görkemli sahneler içerisinde eksik, bir türlü tadamadığınız bir şey var: Duygu ve gerçeklik! Bu açıdan da film uzun metraj bir savaş oyunu halinden öteye gidemiyor. Bir tür "Call of Duty"  senaryosu izliyor gibisiniz. - Gerçekten baştaki o uzun girizgahı, yazıya girmeyi beceremediğimden yaptığımı düşünmediniz değil mi, tabii ki bağlayacağım :)  -  Bu nedenle, evet, bizler gibi erkekler için cazip, ama uluslararası olmak için fazlaca yetersiz, büyük sahneleri ve büyük lafları olan, ama buna inandırmaktan aciz durumda. İlk filmdeki (Dağ) fönlü saçlı komandoyu unutmadık. Bu filmde de var benzer sıkıntılar, ne özel kuvvetlerin paketinden yeni açılmış kamuflajına inanabiliyorum – Askerlik yaptığımda, açıkçası , değil operasyona giden, arazide çalışan, masabaşında oturan binbaşımın üniforması bile bu kadar gıcır değildi-, ne çamurda çatışıp kirlenmeyen, güneşte çalışıp terlemeyen, saçı başı dağılmayan, vurulduğunda üstündeki kan, ben sokakta 2 şarapçıdan – evet, bir erkek asla tek kişiden dayak yemez, delikanlılık katsayısına göre bu sayı 2 ila 7 arasındadır, ben o kadar da delikanlı değilim :) - dayak yediğimde suratımda oluşandan az olan askerlere inanabiliyorum. Haliyle, az çok askerlik yapmış ve türün örneklerini çok izlemiş olarak, oradaki bu gıcır askerlerin ruh hallerine, rahatlıklarına inanmam mümkün olmuyor. 7 kişiyle 200 kişiyi ve bir tankı karşılayacaksın , rahatlık “ Ya kardeş şunları çabuk öldürelim, yengeniz bekler.” seviyesinde. Amerikalıların tabiriyle "One final stand" yapacaksın,  bir arada olmaktan bahsediyorsun, can korumaktan bahsediyorsun, üstelik neredeyse 1-20'sin ama rahatlık 1500 (yazıyla: binbeşyüz) Eh, bu hali de insanları inandırmak zor oluyor. 1996 yapımı "The Rock"ın şu sahnesini izleyip, suratlardaki çaresizliği görüp, filmi izlediğinizde ne demek istediğimi anlayacaksınız.